Over paarden, vrijheid en het volgen van je eigen pad

De fascinatie begon vroeg
Al als klein meisje was ik gefascineerd door paarden. Wat was ik jaloers op de zus van mijn beste vriendinnetje die haar eigen pony had aan huis! Ik fantaseerde erop los dat ook ik een eigen pony zou hebben; ik was dan ook vaak bij hen te vinden, in de stal en op hun erf.

Confrontatie met de realiteit
Later mocht ik eindelijk op paardrijles. Ik leerde snel en was een goed ruitertje, maar ik had verschrikkelijk veel moeite met de manier waarop de paarden gehouden werden. 

Als 11-jarige in voormalig Joegoslavië, 1985

De privépaarden hadden hun eigen – in vergelijking met de manegepaarden – gigantische stal, terwijl de manegepaarden zij aan zij in kleine stands stonden. Ze konden nooit liggen en hadden geen ruimte om te bewegen.

Leren van een bijzondere pony
Ik kon er op een gegeven moment niet meer tegen en ben uiteindelijk bij de manege weggegaan. Jarenlang verzorgde ik een ‘doorgedraaide’ ex ZZ-springpony. Het enige dat echt werkte bij deze pony, was haar meenemen naar onze tuin en op haar rug rustig een boek lezen. Dan was ze ontspannen en rustig. Dit deden we urenlang, waarna we beiden tevreden terugkeerden naar ons huis en stal.

Gevangen?
Ik herken nog veel van het meisje dat ik vroeger was. Inmiddels met paarden aan huis… ja! Deze droom is meer dan uitgekomen. Het enige dat ik voor ze wens, is dat ze kunnen zijn wie ze zijn. Zoveel mogelijk, want eigenlijk kunnen we paarden dit nauwelijks nog op een natuurlijke manier bieden. En geldt dit niet ook voor ons als mensen, dat we ons steeds meer verwijderd voelen van dat wat natuurlijk is? Zitten we niet ook gevangen, niet in een stal of stand weliswaar, maar gevangen of gegijzeld door onze eigen conditioneringen, overtuigingen, verdedigingsmechanismen, trauma’s en drama’s.

Paarden en vrijheid
Paarden worden vaak geassocieerd met vrijheid. Wat betekent dat voor hen? Om vrij te kunnen rennen over de vlaktes, samen met hun kuddegenoten, om deel uit te maken van het land en een belangrijk stukje te zijn van het ecosysteem waar we allemaal onderdeel van zijn. En wat is onze plek als mens in datzelfde ecosysteem? Wat betekent vrij zijn voor ons mensen?

Kiezen voor wat mogelijk is
Wat is er wèl mogelijk? Dit is altijd mijn drijfveer: niet kijken naar wat er niet kan, maar naar wat wel kan. Om niet zomaar te geloven wat als normaal wordt beschouwd. Want wat is normaal? En is normaal dan goed? Het is niet altijd makkelijk om een dergelijke visie voor te staan. Het vraagt doorzettingsvermogen, maar vooral vertrouwen: vertrouwen dat het mogelijk is om telkens opnieuw het onbekende op te zoeken, niet te accepteren dat het zo is, of dat het zo hoort, maar om verder te kijken, en vooral verder te voelen. Dit is de ultieme vrijheid.