Voorouders
Dit zijn mijn voorouders – mijn opa en oma van moederszijde.
Mijn opa heb ik nooit gekend. Hij overleed één week voordat mijn moeder trouwde met mijn vader. Mijn oma overleed toen ik zes jaar oud was. Ik herinner mij vooral de verhalen die mijn moeder, ooms en tantes met mij deelden.
Het is nauwelijks voor te stellen dat mijn opa en oma de oorlog hebben meegemaakt. Mijn opa zat in het verzet en ontsnapte maar ternauwernood aan de dood. Mijn oma moest het langere tijd zonder hem stellen terwijl hij ondergedoken zat. Ook beviel ze tijdens de oorlogsjaren ook nog van mijn moeder. Ze moeten beresterk zijn geweest in die donkere tijd.
Voor de Aboriginals zijn voorouders van groot belang. Ze roepen hun voorouders aan om hen te helpen op hun levenspad, om hun spirit sterk te maken en te houden. Voorouders leven voort in het landschap, in de vorm van dieren, in dromen en creatieverhalen, maar vooral in henzelf.
Alhoewel er veel verloren is gegaan door de brute kolonisatie, is deze verbinding diep verankerd. Gelukkig zijn er vandaag de dag vele initiatieven om de cultuur en de spirituele connectie te herstellen.
Contemplatie
Tijdens onze reis door Australië dompelen we ons op meerdere momenten onder in deze oude wijze van leven.
Dit brengt mij ook tot contemplatie over mijn eigen verbinding met mijn voorouders en met het land.
Binnenkort reizen we weer terug, en het voelt heel sterk dat ik deze in-spiratie verder wil integreren in mijn leven.
Ik realiseer me dat ik ben opgegroeid in een katholiek gezin, waar de aandacht gericht was op een God. Ik herinner mij nog goed de rituelen van mijn communie en vormsel, maar ze hebben geen diep geloof in mij verankerd.
De natuur en paarden
De natuur was altijd al mijn inspiratiebron, al van jongs af aan.
Ook met paarden voelde ik vroeg een diepe connectie. Gewoon bij ze zijn vond ik het fijnst. Mijn moeder trof mij vaak met mijn verzorgpaard, grazend in de tuin, terwijl ik bovenop zat met een boek in mijn handen.
Het is eigenlijk nog steeds het fijnst om gewoon in hun aanwezigheid te Zijn, zonder iets te hoeven.
Meer dan ooit voelt het als de tijd om mij te herverbinden met mijn wortels, met het land waarop ik leef, en met mijn voorouders.
En met de paarden – niet om hen in te zetten voor coaching, maar simpelweg om me te mogen omringen met hun aanwezigheid, en die van mijn voorouders. Dit is de beste heling.
Dat ik mijn voorouders mag herinneren, diep in mij.
Dat ik hen mag aanroepen om mij te helpen op mijn levenspad – niet alleen voor mij, maar voor de zeven generaties voor mij en na mij.
Come old people, make my spirit strong.
Kom voorouders, maak mijn geest sterk.
Come old horses, remind me of the free spirit I am!