Het is alweer ruim vier maanden geleden dat we terugkwamen van onze reis naar Australië. De ervaringen met ons gezin maakten een diepe indruk en eerlijk gezegd was ik nog niet klaar om terug te komen. En toch klopte het om weer thuis te zijn en de grote reis verder te laten gaan. Ik voelde sterk de behoefte om mij te verbinden met mijn eigen roots.
Met de woorden van de Aboriginal healer Mooks in mijn hart voelde ik de grond onder mijn voeten, hier op dit land tussen Den Haag en Rotterdam. En de eerste 10-daagse leerreis tot Intuïtief Coach met Paarden stond op het punt van start te gaan: tien dagen, verspreid over drie maanden, een reis met acht prachtige vrouwen. Een reis waarin alles samenkwam. Een avontuur dat ik in mijn totaliteit aanging, zonder terughoudendheid, vol in de ervaring.
De paarden, de rituelen, het ervaren van het lichaam, in het nu zijn en in overgave. Het was alsof we werden meegenomen in een stroom die ons allemaal diep aanraakte. Het verlies van August, temidden van deze reis, werd gedragen in diezelfde stroom en was in al zijn rauwheid kloppend. Begin december sloten we de reis af, vervuld van dankbaarheid.
Een paar dagen later stapte ik in de auto naar Duitsland voor een persoonlijke retraite, onder begeleiding van de bijzondere paardenman Matthias Geysen. Een volledig nieuw perspectief en een nieuwe dimensie openden zich in de verbinding met mijzelf. Op bijzondere wijze vertaalde dit zich naar de verbinding met Casi; de jonge ruin met wie ik drie dagen mocht zijn, verbinden en ontdekken.
Ik had een duidelijke intentie geplaatst: tot de essentie komen; samenvallen met mijzelf, in intimiteit en totaliteit. Ik ontdekte dat er een keuze is; de keuze om juist dat wat angst aanjaagt, aan te gaan. Niet eromheen bewegen, niet stiekem weg, maar er direct in stappen. Geen uitstel.
En dan gebeurt er iets wonderlijks. Dan leef ik in de intensiteit, de levendigheid en de volledigheid van het moment. Het enige dat tussen mij en de werkelijkheid staat, is de angst voor het onbekende. Ik voel het avontuur, de nieuwsgierigheid, de openheid naar alles wat er is en komt. Dat wat in de weg lijkt te zitten, zit niet werkelijk in de weg. Het is een illusie waarin ik mijzelf gevangen houd.
Tijdens de retraite kregen we de uitnodiging onszelf een nieuwe naam te geven. Een naam die niet voortkwam uit denken, maar uit luisteren. In de vroege ochtend, nog voor het licht werd, zag ik mijzelf in een droom staan in het schijnsel van de maan. Ik hoorde de naam Maankind. De naam was er al, voordat de uitnodiging kwam…
En herinnert mij aan een oud Zen-gezegde: “Do not mistake the finger pointing at the moon for the moon itself.”
Zo vaak merk ik hoe ik blijf hangen bij de vorm, bij het beeld, bij dat wat zichtbaar is. We vormen een identiteit gebaseerd op hoe we denken gezien te worden, in plaats van ons open te stellen voor het mysterie van wie we ten diepste zijn. We kijken naar de vinger, omdat die veilig en herkenbaar is, terwijl de maan ons uitnodigt het onbekende te betreden.
Terwijl ik deze woorden schrijf, staat de eerste volle maan van dit nieuwe jaar aan de hemel. Een nieuw jaar ligt voor ons en dit jaar wordt ook nog eens het jaar van het paard volgens de Chinese astrologie. Voor mij voelt dat niet als toeval. Het paard nodigt uit tot belichaming, te luisteren voorbij woorden en onszelf zijn, wie we in essentie zijn. Om te kiezen voor dat wat klopt, ook wanneer het onbekend is. Dit is het avontuur van het leven en echte vrijheid, in plaats van ons te voegen naar dat wat we denken te moeten zijn.